« دفتر تناروح»
یک فرا داستان در مکتب ادبی
اصالت کلمه از :
جناب استاد آرش آذرپیک
هزارو یکمین نامه را در خود
مچاله میکند
سیزده شمع خاموش
بر کیک تولد
- نیمی برای من
نیمی برای . . .
حس میکند چیزی دارد پایه های صندلی را میجود
یکباره بر می خیزد
آشپز خانه ، در هم ریخته تر از خودش
- بطری های جمجمه نشان –
- یادش به خیر گیلاسهایمان همیشه به سلامتی هم نوش میشدند!
سرمی کشد در یخچال لیوان آب را
- سرد یا گرم
هیچ تفاوتی ندارد .
شاید آن خنجر کهنسال
روی هیرو شیما را
سپید کرده باشد
- وای این قلم چقدر سپیدی های متنم را سیاه پوش میکند
ناخنهایش را
میکشد بر شیشه های مه گرفته
پنجره باز میشود
خیابان
لبریز از سایه ها
- اینجا فقط یک پرتگاه است
ناگاه فرارقناری
از دستهای پنجره
- وای! یادم رفت در قفس را ببندم !
¨¨¨
می لمد در رختخواب و رادیو را روشن میکند
- کلینتون :
- بین من و مونیکا هیچ رابطه ای نبوده است . . .
- نه ! باز هم عشق بازیهای سیاسی !
- و با این گل زیبا در فینال جام جهانی امسال، اکنون شاهد مهیج ترین لحظات این بازی خواهیم بود . . .
( خمیازه های پیا پی )
. . . و دخترک کبریت فروش -زیر آوار برف سال نو -در شعله آخرین کبریت خود را عاشقانه در آغوش گرم مادر بزرگش یافت
(اشک در چشمانش حلقه میزند )
- آه !باز هم قصه دارا و ندار .
موج را عوض میکند/ اکنون آهنگی در خواستی از سلطان راک امروز
برمیخیزد تا با قاب عکس برقصد که جلوی چشمانش سیاه میشود
رادیو را خاموش و چراغ خواب را روشن میکند
آرام
در چشمهای آبی قاب عکس لبریز میشود از آسمان
اما نه ! با یک بال پرواز یعنی سقوط
تا به حلقه انگشتش خیره میشود
حس میکند ، حلقه دارگلویش را میفشارد
به سرفه میافتد بر زمین
(مرخصی حس های پنج گانه )
- هی حواست کجاست ؟ گوشت با من است ؟!
راستی روزنامه فردا را خوانده ای ؟
- مرگ مرموز پری دریایی -
- اما او آمد
تا با آدم ها بخندد و بخنداند
برقصد و برقصاند
افسوس – قدرش را ندانستند
تنها او را به اتاقهای خواب کشاندند
و گفتند : این همان عشق است !
پری دریایی ترس را نمی شناخت
زیرا دریا با بزرگترین طوفانها نیز
در هم نمی ریزد!
هوس را نمی شناخت
زیرا دریا با دهان هارترین سگها نیز
نا پاک نخواهد شد !
ولی مرگ را. . .
- ناراحت نباش . روزنامه ها همواره اغراق میکنند
اصلا" ما نیز اغراق می کنیم
مثل همان شب
که تشنه ترین بودم و تو
ماه را با سطل پر از آب
به خانه آوردی
هیچگاه ماه را اینقدر بزرگ ندیده بودم !
( صدای زنگِ در )
- وای نه! پس لباسهایم کو ؟
خودش را در ملحفه می پوشاند
- ببخشید شما؟
- خانم روزنامه امروز
تیتر اول( مرگ مرموز پری دریایی )
میخکوب میشود
- خدای من چه رؤیای صادقه ای !
- وای چقدر زمستان شده است
تا میخواهد پنجره را ببندد
یک جفت قناری مینشینند روی شانه هایش
- پس پیراهنم کجاست ؟!
میخزد در کمد
( لباس خیس پری دریایی آویزان بر چوب رختی )
¨¨¨
نیمه خالی یا پر ؟
شاید خالی زندگی بخش تر است
وقتی میشود در آن مجال نفس کشیدن داشت
یادش بخیر پدرم همیشه می گفت :
خود لیوان یعنی نیمه ی خالی آن
به هر حال خوب میدانم که دیگر
نو شیدنی هایمان را به سلامتی هیچکس . . .
که یکباره سرش گیج میرود
و از خودش
می افتد
بر
کف آشپزخانه
- نگفتم مواظب باش ! این هفته هفتمین بار بود
- خدای من یعنی صدای او ؟!
به سوی قاب عکس می دود
با فریادی گرفته سکوت بغضش را می شکند
جعبه قرص هایش را باز میکند
- دیگر دیاز پام نخور !
- وای نه ! این صدای . . . یعنی دارم دیوانه می شوم ؟
- هنوز هم باورم نداری ؟
(زن می ریزد بر بستر و بالش را میگذارد روی سرش )
¨¨¨
- آواز یا رقص مشترک ؟
- دلم عاشقانه ای می خواهد که زیر هر واژه ی آن فرشته ای به خواب رفته باشد !
پس بر خیز تا خواب امشبمان از رویای فروغ آکنده شود
-نه این بار باید با همان شیوه ی نوآئین نوشت که قلممان، قلبمان را از رودخانه ی پیر یوش سیراب کرد
¨¨¨
1 چشمهایم
به ماه /چشمک زد
رد پایش
به سوی من آمد
2
ماه رقصید
شاعران با هم
در غزل
باز غوطه ور شده اند
3
سطر باران
و لای لای نسیم
ماه خوابید
پشت واژه ی ابر
4
چارده پله
ماه
بالا
رفت
کوزه لغزید
اوج ما را شست
5
ماه
افتاد
بر زمین
ناگاه
باد آمد
و با خود آن را برد
ناگهان
چشم
چشم را گم کرد
¨¨¨
- گفتی و گفتم چشم .اما به نگاهت سو گند چشم هایم چه بسته چه باز تنها تو را میبینند . هر لحظه زیبا تر از پیش !
- تو هم باور کن که چشمهایت همه ی زندگی منند ! هر لحظه بارانیتر از پیش !
پس کفشهایت را بپوش تا عاشقانه ی بعد را در خود قدم بزنیم .!
¨¨¨
1
چشمهایت نه! بگذار این بار
کفشها
هسته ی شعر
من و تو بشوند
2
کفشهای من
آه !آنقدر دنبال تو
دیگر /واژه هایی کهنه
امشب اما
در کنار تو – برق آنها
چشمهای گرد او را
می سوزاند
3
کفشهای من و تو
پشت در، جفت ولی
باز هم
یک اتاق خالی
یک دروغ پنهان
4
- وای! موهایت را پنهان . . .
آه! کفشهامان را . . .
- نه! با پای برهنه
بهتر می توان
- پس تا بعد !
¨¨¨
(صدای زنگِ ناگهان
زن را از خواب می پراند )
- چه رؤیای عجیبی ؟!
در را باز می کند
- ببخشید خانم این کفشها را دیشب بیرون جا گذاشتید
- اما من که . . .
( در خود به خود بسته می شود )
- چرا این قدر در تعجبی ؟
- تو . . . ؟ تو کی هستی ؟!
- یعنی صدایم را نمی شناسی ؟!
- سرم دارد گیج می رود
یا زودتر خود را نشان بده یا . . .
- حتما" می خواهی بروم !
- مگر. . . الآن. . . کجا هستی؟
- آهان هنوز باورم نکرده ای !
(یک آن دستهای زن فشرده می شود در دستی گرم )
در خود
میخ کوب می شود، بر دیوار
- حالا با من حرف می زنی؟
دیالگ زن :
(سکوت )
- اگر باورم کرده ای یک نفس آرام بکش
(زن آب دهانش را قورت میدهد)
- اگر بیشتر باورم کرده ای عمیق تر نفس بکش
( زن نفسش بند می آید)
- اگر درست همانند گذشته باورم داری با تمام وجود نفس بکش
( چند سطر سکوت محض )
و یکباره
- پس حالا کجایی؟!
- اینجا پر از حضور من است !
- اما چرا نمی بینمت ؟
- مگر خود تو گل روی تابوتم نگذاشتی ؟
راستی گلها هنوز نپوسیده اند اما تن من . . .
¨¨¨
- راز این ماجرا چیست ؟ یعنی اینها نشانه های جنونند ؟
- راز های پنهان تنها برای دیوانگان فاش خواهند شد !
- اما دیگر از تنهاییم در هراسم
- ایمان بیاور تا ترس در تو محو شود
- یعنی صدایش را باور کنم ؟
( مدیوم می خندد )
- عزیز من باورت را انکار نکن
¨¨¨
در را که باز می کند
دهانش باز می ماند
یک دسته گل روی میز
- ببین این همان است که بر تابوتم گذاشتی
- برای من است ؟
- بله آورده ام تا بفهمند پیش گل روی تو چقدر نا تمام اند !
- تمام یا نا تمام گل همیشه زیباست
چه پای سفره ی عقد
چه روی تابوت
به هر حال امشب
حضور معصو مانه ما کنار هم
معجزه ترین تغزل آفرینش است
- اکنون تو را چگونه آغوش بشوم ؟
- با هما ن قلبی که به من ایمان آورده است !
¨¨¨
- نه ! نمی خواهم تنها با عطر جنگل
نفس بکشم
خود جنگل را می خواهم
با تمام شکوهش
طراوتش
هراسش
نمی خواهم تنها در قلبم خلاصه شود
اگر چه گستره اش
آسمان را در بر بگیرد
چشم هایم چه گناهی کرده اند !
می خواهم
دست در دستش
مهمان تمام جشن های دنیا بشوم
تا به همه بگویم
بیهوده دسته گل نیاورند
این عشق زمین و آسمان من است
می خواهم در مزرعه ی آغوشش
تمام گندمهای هوس را
درو کنم
و بر آرامش شانه هایش تمام بغض هایم را
گریه . . .
تمام او را می خواهم تا تمام خودم را پیشکش کنم
- اما من تنها می توانستم واژه- واژه احضارش کنم که عشق این واسطه را هم خط زد !
- نه باید حضور عاشقانه ما از یک متن
از یک رنگ
از یک جنس بشود
یا سایه ی او شبیه سایه ی من
یا دنیای من شبیه دنیای او
- اما این دیگر دیوانگی است !
- یعنی تا کنون نبوده است ؟!
(مدیوم در خود می رود )
- شاید پیر بتواند این گره را باز کند !.
- پیر ؟ پیر کجاست ؟!
¨¨¨
مسافران دالاهو
از دل چهل دریا تشنگی
چهل کویر باران
بی باکانه گذشتند
تا آنکه بر آخرین چکاد
یکباره فریادشان
سیمرغ ها را از خواب پراند
(اینجا سرزمین خورشید است )
- خانه ی پیر کجاست؟
- از او چه می خواهی ؟
- رازی است که تنها با او می توان گفت !
- پس باید منتظر بمانید !
- تا کی ؟
- تاآن لحظه که برای نیایش آفتاب بیرون بیاید !
¨¨¨
- آخر پس از این همه راه چرا نمی توانیم . . .
- آرام باش ، زن نباید در آنجا قدم بگذارد
- یعنی چه ؟!
- راستش را بخواهی نمی دانم
اما یادم می آید که مادر بزرگم می گفت :
یک شب باغ خان را آتش فرا گرفت
فردا جارچیان فریاد شدند
که دیشب
چشم زخم دوزخ به باغ رضوان رسید
اما نماز شکر به جا آورید
که در سایه ی قبله ی عالم
برای هیچ کس هیچ اتفاقی نیفتاد
فقط
هزار درخت ، چهار استر و سه زن
در آتش سو ختند
زن حیران از گفته های یار همراهش
به خانه ی پیر
و بیرقهای افراشته بر آن می نگریست
هر کدام بر یک رنگ
هفتادو دو بیرق
باد وحشی
هر لحظه
گیسوانش را به سویی دیگر
پریشان میکرد
اما بیرقها تنها به سوی طلوع می وزیدند
¨
کاسه ی صبر زن
هر لحظه- لبریز تر از پیش
تا آنکه
ناگهان - سر زده وارد جمخانه میشود
¨
پیر عریان - در برابر یک سایه –
نا گهان گردونه را بلند میکند
- اکنون تو در آستانه ی هزار و یکمین کالبد
- نه !این شایسته آخرین انعکاس نیست !
- سایه از پی سایه -
پنجره ها
در یک چشم بر هم زدن
از سطر ماه به سطر آفتاب
از سطر آفتاب به سطر ماه
( این داستان تا چند بار متوالی )
زن هفت هفته
خیره – در خوابی که نمی گذاشت بیدار نماند
تا آنکه صاعقه ها
همه سایه ها را در خود
محو کردند
¨
- سایه ی مرا هم بسوزان !
- وای نه ! یک زن ؟
- بله ! یک انسان !
- زن در جمخانه جایی ندارد !
- تمام زمین قلمرو انسان است !
- بر خیز !
- تا مرادم را ندهی همچنان خاک خواهم ماند !
( پیر تمام قصه ی نا گفته را
در چشم های زن می شنود )
- می روی و تا شش روز مهمان پیر زنی می شوی در کو ههای پردیور
تا با نفس حق برای چهل شب در تنی چوبین متولدش کنم
- چرا چهل شب ؟
- آن تندیس تا همان هنگام توان بر دوش کشیدن روحش را خواهد داشت
- سر نوشتش سپس چه خواهد شد ؟!
- شعله های ناگهان
- می توان خامو شش کرد ؟
- طوفان نگاهبان آن است .
- در برابر طو فان خواهیم ایستاد
- هزاره ی معجزه ها به سر آمده است !
¨¨¨
- پردیور کجاست ؟
- چهل چکاد آنطرفتر !
- چرا با من نمی آیی ؟
-تقدیر بودنم با تو فقط تا این لحظه بود ،از این پس قسمت من اقامت در قلمرو قلبم خواهد بود و قسمت تو رسیدن به کسی که خودش را با تو قسمت کرده است .
¨¨¨
(کلبهی محقرانه ی پیر زن در قلب کوه )
- چرا تنها آمده ای ؟
- پیر نفس کرده است به تنها بودنم
- پس برخیز تا آن را بسازیم
- چه را ؟!
- تندیس چو بین را !
ودر این شش روز< ریاضت کش به بادامی بسازد >
پس چشم های او را خود خواهم ساخت
¨
- اکنون که گرم آفرینشی اگر می خواهی برایت از دفتر "نامه ی سر آغاز " راز خلقت را فاش کنم ؟
- با تمام وجود گوش هستم !
¨¨¨
نه صبح
نه ظهر
نه شب
یک آن - در بی زمانی محض -
از خاک متبرک جایگاه
- نقطه بی مکانی محض -
کالبدی ساخت
شبیه ترین به خود
- همه ی آنچه هست جمع شوند !
( این نخستین اتفاق آفرینش بود )
- می خواهم از این کالبد وجودی پدید آید که فاصله اش با من
تنها یک کمان
چه کسی این زهره را در خود می بیند ؟
( برق سکوت چشمهای همه را خیره ساخته بود )
- این تنها جانشین من درآفرینش است چه کسی خود را در آن میدمد؟!
( هجوم واهمه برق چشمها ی همه را گرفت )
ناگهان بر خاست
و در یک آن
از روح خود در آن دمید
و با همان اُنس – آن
انسان
اتفاق افتاد
رفته رفته
در صفوف همگون ملائکه
هنگام نیایش هنگامه ای بر پا شد
- این چقدر همانند اوست !
( قبله گاه بر لبه ی دوگانگی)
اما انسان
بر در گاه حق
رستاخیز نا خاسته ای در دل داشت
- یکتایی و تنهایی تنها در توان توست !
(خداوندگار – شاهد همواره همه چیز )
- راه تغییر قضا را برای انسان باید هموار ساخت .
¨¨¨
- اجازه هست ؟!
- شما ؟!
- مهمان !
- بفرمایید !
- این طوماریست برای تو !
( به نام من –
این همزاد روح تو در آفرینش است پس با هر آنچه
از آن توست میزبان او باش !)
انسان حبیب خدا را نگریست
و یکباره - برای او – نا خودآگاه
خودش را سفره شد
تقسیم شد
تقدیم شد
تا آنکه لحظه ی پایان
اهالی سرزمین عبودیت
آغاز دقیقاً توأمان
هر دو را
به نظاره نشستند
و سر انجام/ انسان که دیگر خودش نبود
به نیم دیگرش نگریست
- وای نه! من را به من باز گردان !
و از آن آمیزش
زن از پی مرد
ومرد از پی زن
امتداد سفره بهشتی – در خت معرفت را در بر کشید
( و در اوج تفکر – تعشق زاده شد )
از آن پس هر نیمه جستجو گر نیمه ی پنهانش
اما سقف بهشت کوتاه تر از او
- باید جهانی برتر ساخت !
( زمین به دنیا آمد )
و از همان آن ، معراج شکوهمندانه ی نیمه های از هم پنهان
به زمین
آغازیست بی پایان
برای رسیدن آنها به سرزمین مو عود
آشیانه ی انسان
جهان سوم ¨¨¨
و این داستان هنوز به آخر نرسیده بود که نقطه ی پایان
پای ششمین شب
- ببین تندیس چوبین چقدر زیبا شده است !
¨¨¨
خواب کو دکانه ی زن
بر بالش خیس
دلش/ میله میله
تنگ تر از غروب های زندان
گلویش
گردابه ی هزاران بغض گره خورده
دریغ از یک قطره اشک
می خواهد نوازشش کند
اما ..... نا امیدانه
خیره به دستهای چوبین خود
وتن ضریف ترازگل زن
بر می خیزد
- کجا ؟!
- به استقبال فردا، بدرقه ی خودم !
- یعنی اینقدر خسته ی حضور منی ؟!
- نه فقط می خواهم آخرین شب را با خودم باشم
آخر نمی دانی که چه غم بزرگیست
چشم داشتن اما توان گریه نداشتن
لب داشتن اما توان بوسه نداشتن
دست در دست تو فشردن
سر افکنده از آنکه هیچگاه نخواهی توانست
سر بلندانه به کسی بگویی
- این عشق من است !
تو را به آسمان سوگند
مرا بشکن و در شومینه بینداز
تا شاید بتوانی ساعتی
در گرمای حضورم بیارامی
من که تقدیرم آتش است !
زن غوطه ور در جنون
زیر طو فانِ گریه ، به صورتش سیلی میزند
- بس کن دیگر !
( ناگهان به خودش می آید )
- وای نه ! خدا من را بکشد! دردت گرفت ؟!
تندیس چو بین سرش را آرام میگذارد بر زانوانش
- همه درد من این است که دردی را نمی توانم احساس کنم !
¨¨¨
موج در موج
چشم هایش را می دوزد به سیروان
آشفته تر از باد
قله ای می سازد از جنس خودش
- امشب با آتشفشانی که از این هیمه بر خاسته ، طو فان ناگهان اگر چراغ ماه را هم خاموش کند ، شعله هایش را هر لحظه سر کش تر از پیش خواهد یافت !
هراسناک می خندد
- آتش ! آتش !
تا آخرین نفس در برابر تو خواهم ایستاد
مینشیند
روی تخته سنگ ، اناری می یابد
- کاش می شد
ببویمش، آبش را بگیرم ، بنوشمش
نفرین بر این تن چوبین
انار را محکم می کوبد بر زمین
چند لحظه فریاد می شود برسرآتش وآرام آوار میشود در خودش
- زمان یک توهم است زندگی همین اکنون است
وقتی باید آتش گرفت حتما" چنین خواهد شد
وقتی آتش نیست می توانم کامم را از در یا بگیرم
اصلاً خود در یا بشوم
خود . . .
- کمک ! کمک!
( کودکی در پنجه ی امواج )
یک آن همه چیز را از یاد می برد
و بی واهمه – خودش را می سپارد
به رودخانه ی خروشان
¨¨¨
- فردا چهلمین شب رفتن اوست اگر آب میشد و زیر زمین هم می رفت
باز می شد نشانی از او پیدا کرد
- نمی دانم نه روحی احضار می شود و نه پیر حرفی می زند!
- پس چه باید کرد ؟! - فقط نا امید نباش !
¨¨¨
( پارک زنبق ها)
زن در خودش فرو رفته
و سطر به سطر
این متن را
مرور میکند / دعا می خواند
ناگهان کودکی به سویش می آید
- خانم این دسته گل برای شماست !
زن یکباره میخکوب میشود
- وای نه این که صدای پیر بود !
کودک خودش را
تبسم می شود
- یک مرد چشم آبی در بیمارستان شهر است که چهل شب پیش
زندگی مرا نجات داد
و از همان شب
اشک ریزان فقط از یک پری دریایی حرف میزند
که شما هستید!
زن تا که خواست . . . ناگهان کودک محو شد
- خدای من !
یعنی توهم بود ؟
پس این دسته گل در دست من چه میکند ؟
